خط داستانی
کیارستمی را به شیوهای که هرگز واقعاً او را نشناختهایم، به تصویر میکشد، با وجود قدرت تحولآفرین بسیاری از فیلمهایش. فیلمساز و دوست نزدیکش، سمدیان، از سر و صداهای معمول خاطرات هنری دوری میکند و کلیپهای صادقانهتری از کیارستمی، مردی که عاشق شعر است، با دوستانش خوشگذرانی میکند، مناظر را درون و بیرون از صفحه نمایش درگیر میکند و با دیگر هنرمندان میخندد، ارائه میدهد. هنرمند و بیننده به وضوح بیشتر نمایان میشود، اما همچنین مردی دوستداشتنی و شگفتانگیز که اکنون به اندازهی خود کارگردان دلتنگش خواهیم شد.
