خط داستانی
«من که هستم که جلوی آن را بگیرم» (WAITSI) کاوشی نیمهمشاهدهای در مورد انزوا، هنر و دگرگونی پس از آسیب مغزی تروماتیک است. ما یک زن جوان دورگه، یک مرد جوان سفیدپوست و یک زن میانسال سفیدپوست از شمالغربی اقیانوس آرام را که دچار آسیب مغزی هستند دنبال میکنیم. علیرغم تجربیات بسیار متفاوت، همه آنها در حال شروع به آزمودن عرصه اجرای عمومی و بازتعریف مسیر جدیدی برای زندگی به عنوان هنرمند هستند. به جای تعریف بازماندگان آسیب مغزی بر اساس کمبودهایشان و محدود کردن روایتهایشان به داستانهای سقوط و بهبودی، به آنها اجازه میدهیم زندگی، کشمکشها، پیروزیها، تردیدهای نفسانی، اهداف و عاملیت شخصی خود را بررسی کنند. این فیلم خلق هنر را نه به عنوان بازتوانی، بلکه به عنوان راهی برای اتصال مجدد به حس هدف و غرور، اعتراض به انگ ناتوانی و انزوای اجتماعی، و مشارکت در جامعه آشکار میکند. بازماندگان آسیب مغزی افرادی در یک سفر خصوصی شفابخش نیستند؛ آنها در جامعه ریشه دارند، جامعهای که اغلب غیرقابل دسترس بوده و درککننده یا سازگار نیست.
