از طریق یک روش تجربی در مشاهدهٔ بیننده، تماشاگران شاهد دو جوان هستند که نشسته‌اند و تصاویری از فضاهای عمومی را تماشا می‌کنند؛ فضاهایی در لحظاتی که خالی یا رها شده‌اند، زمانی که می‌توانند صمیمی شوند. این تصاویر با صدای روایت دو فرد مسن‌تر همراه است که به یادآوری موضوعاتی چون احساس غربت و زودگذری تعلق، فضاهای گرفته‌شده یا قرضی، داده‌شده یا به ارث رسیده، و تجربهٔ شخصی در دنیایی می‌پردازند که در آن یک وابستگی کامل هرگز واقعاً وجود ندارد.