در سال ۱۷۹۴، مکسیمیلیان روبسپیر دفاعی تاریخی از «ترور دولتی» ارائه کرد و مدعی شد راه به فضیلت از طریق خشونت سیاسی می‌گذرد. این فیلم دراماتیک با ترکیب نماشنامه، آرشیو و مصاحبه‌های مستند به بررسی سال اول ریاست کمیته ایمنی عمومی می‌پردازد. منتقدان روبسپیر همچون اسلاووک زایزک می‌گُیند که ترور به منظور هدف فضیلت توجیه‌پذیر است و سیمون شاگاهی باور دارد که راه روبسپیر به سوی گولاگ و اردوگاه‌های قرن بیستم است. دراماتا براساس منابع اصلی، زندگی و سیاستِ کمیته در سال دوم جمهوری تازه را دنبال می‌کند