نمایشنامه فیلمنامه بلافاصله پس از بمباران نووی ساد در سال هزار ونهصد و نود نوشته شد اما تنها انگیزه‌ای برای صحبت درباره مردمی بود که برای بیش از ده سال به طرق مختلف تحقیر شده بودند و در نتیجه قربانی فساد سیاسی، نه فقط از طرف میلی‌وسفیک بلکه از غرب نیز. عنوان فیلم در آنجا به دنیا آمد. در دومین کتاب مورخ موسی می‌نویسد: «برای من قربانگاهی از خاک بسازید و بر آن قربانی‌های سوخت و قربانی‌های صلح خود را بمن بدهید.» مردم که بیشترین زخم‌ها را در جنگ‌های این سرزمین کشیدند، هیچ تأثیری در شکل‌گیری اوضاع نداشتند. اما همزمان جوانانی پرشور با معنای زندگی در این ایام پر تلاطم وجود داشتند. فیلم دربارهٔ آن‌ها است و به همین دلیل خوش‌بین به نظر می‌رسد. فیلم درباره این است که همواره انرژی برای زنده ماندن در زمان بی‌معنا را خواهیم داشت و پس از آن به زندگی عادی باز خواهیم گشت.