داستانی واقعی درباره پدر کارگردان که ساحر است وریاکننده و شفا دهنده است و به هر کسی کمک می کند جز به خودش. روایت از نگاه پسر جوانش که هم دوست دارد و هم از پدرش نفرت دارد. مارتین ورونا از تکنیک کولاژی بصری پرانرژی استفاده می کند تا آنچه را «کیتش تراژیک کمیک» می نامد بسازد، چیزی با حسی فانتزی مانند مونتی پایتون