استیو تامپسون که سی و یک ساله است به ما معرفی می‌شود او گِل است او درباره مبارزه برای بزرگ شدن گِل احساس تفاوت بودن گِل مشتاق بودن در مدرسه و غرق شدن در غم هایش در باشگاه گِل سخن می‌گوید پدرش لانس با همدردی درباره پسرش صحبت می‌کند خارج از قاب، «آقای ایکس» به دههٔ ۱۹۷۰ نگاه می‌کند زمانی که بودن گِل باحال بود اما آن زمان سپری شده است استیو گروه حمایتی پیدا می‌کند که به او کمک می‌کند پذیرش کند که بودن گِل اشکالی ندارد