اجرای گروه گراهام ویکز از فالسافت در خانه اپرای سلطنتی کاوِنت گاردن گشایش داشت و به ذائقهٔ همه خوش نبود؛ رنگ‌های روشن ابتدایی لباس‌ها و طراحی صحنهٔ پیچیدهٔ ترکیبی که به شکل نامحسوسی در بلوک‌بندی قابل فهم و جدا نگه داشتن خطوط صوتی به ویژه در فُوج پایانی موثر بود. فالستاف برین ترفل شخصیتی به‌یادماندنی آفرید که هم خود را دست‌کاری می‌کند و هم خود را بزرگنمایی می‌کند تا حدی که به واقع به جسم پروتزی عظیمِ پوشیده برای نقش احتیاجی ندارد. دقیقا در این حد که Desiree Rancatore نقش نا نِتا را با صدای شیرین ستودنی ایفا می‌کند؛ Bernadette Manca di Nissa زنی با نَفِس بدیعی که به طرز طنزآمیزی سریع mistress Quickly را بازی می‌کند؛ Roberto Frontali در نقش Ford در scena بخش دوم، تمام حسادت‌سرایی‌های ساخته شده در آریاهای Verdi را در خود می‌مکد و تقلید می‌کند. هدایت‌های هایتینک در مقاطع موسیقیایی شاعرانه نمونه‌برداری است و در بخش‌های سریع و کمدیِ پرنغمه به خوبی به خرج می‌رود.